Gemiste feestjes

Lieve Martine, twee jaar geleden bekende mijn teamgenoot dat ze eigenlijk altijd in de zorg had willen werken. Ze vertelde me dat ze al jaren bij een groot accountant kantoor werkte waar ze lekker volgestopt werd met klussen, zorgen en verantwoordelijkheden. Het kwam niet zelden voor dat ze ook op haar vrije dag ingelogd was en -haar kennende- alles pikobello regelde. Maar ergens onder dat vaste contract, vele verplichtingen en volle agenda broeide er wat. Wat zou er gebeuren als ze toch de gok zou wagen en een studie zou starten. Alle belemmeringen werden keurig in beeld gebracht.  Wat nou als ze het gewoon zou doen. Langzaamaan ontstond het besef dat haar droom dichterbij was dan ze dacht. Een goed jaar later, meldde ze dat ze ontslag nam. Het kantoor regelde een mooi afscheid, een prettige regeling en een goed gevoel. Weer een jaar later meldt ze trots dat ze klaar is en dat haar stage adres haar een vaste plek heeft aangeboden. Dit verhaal is te mooi om niet opgetekend te worden, want uiteraard heb ik alle onzekerheden, blokuren, gemiste feestjes en anderszins moeilijke dingen weggelaten. Maar toch? Wat is er volgens jou te mooi om niet opgetekend te worden.

Lieve Geraldine, wat mooi dat deze dame in kwestie dat wat broeide omgezet heeft in daden. Dat vergt veel moed, overtuigingskracht en zal zeker gepaard zijn gegaan met genoeg onzekerheden. Een ander succes verhaal met je delen zou dit nu teniet doen. Het doet me wel denken aan de tijd dat ik een studie naast mijn werk deed en elke week ’s avonds vol gas naar Utrecht reed terwijl ik mijn huilende dochtertje achterliet bij de oppas. Drie jaar lang was het schipperen. Ik haatte mezelf op dat soort momenten waarom moest ik dit toch zonodig doen? Maar het heeft mij uiteindelijk veel positiefs gebracht. Het bracht me meer vrijheid in mijn denken en doen. Ik kon ondernemer worden en mijn talenten beter benutten. Ik heb daardoor zoveel nieuwe interessante mensen mogen ontmoeten en bij zoveel boeiende organisaties gewerkt. Nu bijna acht jaar later kan ik zeggen: Ik heb er geen dag spijt van. Juist door de eigen balans te kunnen vinden als ZZP-er ben ik er veel voor mijn kinderen na school en bij ziekte en kan ik toch mijn ambities waarmaken. In loondienst kon ik die ruimte niet creëren helaas. Maar zo’n keuze voor verandering gaat ook gepaard met een nieuwe balans vinden. Het gaat over onverwachte tegenslag verwerken, niets gaat vanzelf, veel in kleine stapjes. Het bied mooie nieuwe inzichten maar het plaats je soms ook voor lastige dilemma’s. En die dilemma’s, lieve Geraldine, die zijn ook zeker de moeite waard om op te tekenen. Al is het alleen al omdat jij met al je wijsheid mij vast weer een stapje verder kan helpen. Die houd je dus nog tegoed! 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s